Lambert Josef Eduard Keuller (Venlo, 14 oktober 1813 – aldaar, 2 mei 1864) was een notaris en een amateurhistoricus. Hij is voornamelijk bekend van De geschiedenis en beschrijving van Venloo, de eerste gepubliceerde stadsgeschiedenis.

Vanaf zijn dertiende hield hij zich bezig met onderzoek naar de geschiedenis van Venlo. Zijn belangstelling daarvoor werd gestimuleerd door zijn vader en de gemeentesecretaris Louis Gallot. Beiden waren eveneens zeer geïnteresseerd in de historie van hun stad. Zijn vader wees Lambert de weg in zijn privé-bibliotheek en bracht hem in contact met Gallot, die hem hielp bij het speurwerk in de toen nog niet geïnventariseerde archiefstukken. Met gebruikmaking van de zo in vele jaren bijeengegaarde informatie schreef Keuller tenslotte zijn Geschiedenis en Beschrijving van Venloo. Het boek verscheen in september 1843, net voor de dertigste verjaardag van de auteur en even nadat hij tot kandidaat-notaris in Horn was benoemd. Uitgever was de Wed. H. Bontamps en het werk werd gedrukt ter herdenking van het feit dat Venlo 500 jaar eerder stadsrechten had gekregen. Het boek bestond uit drie delen en bevatte bovendien een bronnendeel. In het eerste werd de geschiedenis van Venlo beschreven, in het tweede werden beroemde Venlonaren als Hubertus Goltzius, Erycius Puteanus en Jan van Cleef opgevoerd en in het derde deel werden de belangrijkste gebouwen van de stad beschreven. Na dit standaardwerk, dat een goed onthaal kreeg in de stad, schreef Keuller bijna niets meer.

Hij publiceerde nog een lijst met de namen van Venlose burgemeesters, secretarissen, rentmeesters en raadsverwanten uit de periode 1383 tot en met 1599. Keuller bleef de schrijver van één boek, een boek waarvoor hij in 1852 werd benoemd tot lid van de Maatschappij der Nederlandsche Letterkunde. Dat De geschiedenis en beschrijving van Venloo zijn enige werk zou blijven, voorzag hij al in het Voorberigt daarbij. Waarschijnlijk wist hij toen al dat het notariaat (op 19 augustus 1851 werd hij vanuit Horn overgeplaatst naar Venlo) te veel van zijn tijd zou gaan vergen.

Bron: Archieven.nl

Geef een reactie